Αναπάντεχη εμπειρία στα Ιεροσόλυμα: Η συγκλονιστική στιγμή ενός απλού συντηρητή
Επιμέλεια: ΙΕΡΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ
Ο Πέτρος Χαλόφτης, ένας 49χρονος τεχνίτης από τα Μέγαρα, δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα γινόταν μέρος μιας ιστορικής και πνευματικής εμπειρίας που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του. Αν και δεν ήταν βαθιά θρησκευόμενος, βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα στο πλαίσιο εργασιών αποκατάστασης και έμελλε να είναι ο πρώτος που θα βιωνε αυτή τη μοναδική εμπειρία.
«Ο Τάφος κανονικά δεν ήταν να ανοίξει. Τον άνοιξαν μόνο και μόνο γιατί θα γίνονταν ενεματώσεις στην τοιχοποιία και φοβόντουσαν μήπως και τρέξουν ενέματα μέσα και καταστραφεί κάτι που πιθανώς θα υπήρχε»
Μιλώντας για εκείνες τις στιγμές, συγκρατεί με δυσκολία τη συγκίνησή του. «Όταν στάθηκα μπροστά στον Τάφο και μπήκα μέσα, με κατέκλυσε κάτι που δεν περιγράφεται. Ένιωθα σαν να μην ήμουν πια στη γη. Ήταν σαν να με είχε φέρει Εκείνος εδώ», αναφέρει. Τα λόγια του βγαίνουν με δυσκολία, σαν να προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα συναισθήματα που ακόμα τον ταλανίζουν.
Ο λόγος για το άνοιγμα του Τάφου δεν ήταν κάποιο θρησκευτικό προσκύνημα, αλλά καθαρά τεχνικός: οι ειδικοί έπρεπε να κάνουν ενεματώσεις ενίσχυσης στην τοιχοποιία και υπήρχε ο φόβος να διαρρεύσουν υλικά σε ευαίσθητα σημεία. Έτσι πάρθηκε η απόφαση να αφαιρεθεί προσωρινά η πέτρα που σφράγιζε τον Τάφο από το 1810, όταν είχε ανεγερθεί το κουβούκλιο.
Η μυρωδιά που αναδύθηκε εκείνη τη στιγμή δεν θύμιζε τίποτα γήινο. Αν και στον Ναό της Αναστάσεως χρησιμοποιούνται πολλά αρωματικά έλαια, αυτό που αισθάνθηκε ο Πέτρος ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. «Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν ήταν απλώς μύρο. Ήταν κάτι ιερό, κάτι που δεν έχω ξανασυναντήσει», περιγράφει.
Ανακαλεί στη μνήμη του και μια άλλη, πιο παράδοξη στιγμή: «Είχα βρει παλιότερα ένα μικρό ξύλινο κομμάτι, χωμένο σε ένα τοίχο περίπου δύο μέτρα ψηλά. Ήταν εκεί για πάνω από 200 χρόνια. Το περίεργο είναι πως, αντί να μυρίζει υγρασία ή μούχλα, ευωδίαζε έντονα και για μέρες». Ακόμα και σήμερα, καιρό μετά την ολοκλήρωση της συντήρησης, ο ίδιος δεν μπορεί να εξηγήσει τι ένιωσε και τι ακριβώς βίωσε, τονίζει στην συνέντευξή του στην «Freddo».
Αν και προσπαθεί να παραμείνει μετρημένος στις περιγραφές του, είναι φανερό ότι η εμπειρία τον σημάδεψε. «Δεν χωράει στο μυαλό μου αυτό που έζησα. Ήταν κάτι που ξεπερνά κάθε λογική», λέει. Και ίσως, κάποιες φορές, το ανεξήγητο είναι αυτό που οδηγεί τον άνθρωπο στην πίστη.
