Ποια ετοιμασία πρέπει να κάνω για να μπορώ να Κοινωνήσω; Κάθε πότε μπορώ να Κοινωνάω;
Μπορώ να Κοινωνάω συχνά; Ποια αμαρτήματα με απομακρύνουν από την Θεία Κοινωνία; Γιατί να Κοινωνήσω; Μπορώ να Κοινωνήσω αν δεν έχω νηστέψει; Πριν την Θεία Κοινωνία χρειάζεται να έχω εξομολογηθεί; Κάθε πότε χρειάζεται να κάνω εξομολόγηση;
Το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας δεν είναι ένα απλό μυστήριο, αλλά επουράνιο μυστήριο που τελείται μέσα στην Εκκλησία μας και σκοπό έχει την ένωση του ανθρώπου με το Χριστό. Όταν αντιληφθούμε ως άνθρωποι αυτό το επουράνιο μυστήριο της Εκκλησίας μας, το τι μας προσφέρει, τότε θα ζήσουμε καταστάσεις που ούτε καν έχουμε σκεφτεί.
Την ώρα της Θείας Κοινωνίας πρέπει ο άνθρωπος να σκέπτεται όλα αυτά που πέρασε ο Χριστός για εμάς και να νοιώσουμε αυτή την αγάπη Του και ταυτόχρονα να Τον ευχαριστούμε για το ότι δέχεται να ενωθεί μαζί μας.
Να Τον δοξάζουμε που παρόλο τις αμαρτίες μας και την κατάσταση της ψυχής μας έρχεται με αγάπη να ενωθεί μαζί μας με σκοπό να χαρούμε την αιωνιότητα. Τη στιγμή της ένωσής μας μαζί Του να αισθανόμαστε το πόσο Τον στεναχωρούμε ενώ Εκείνος έχει κάνει τα πάντα για να μας σώσει.
Τι γίνεται αν πέσει κάτω η Θεία Κοινωνία;
Περί της Θείας Κοινωνίας
Γνωρίζουμε ότι η Θεία Κοινωνία είναι αίμα και σώμα Χριστού. Έτσι, είτε ολόκληρο το δισκοπότηρο πέσει είτε έστω και ένας μαργαρίτης (ψύχουλο), ο ιερέας είναι υποχρεωμένος να το πάρει και να το φάει.
Αν λοιπόν η Θεία Κοινωνία πέσει στο πάτωμα, τότε ο Ιερέας θα σκύψει και θα τη γλύψει και στη συνέχεια θα καθαρίσει όλο το σημείο με οινόπνευμα και θα το σκουπίσει με πανί, ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος Αγίας Κοινωνίας και πατηθεί από παπούτσι πιστού.
Αν η Θεία Κοινωνία πέσει στα ρούχα μας, πρώτα τη γλείφουμε και μετά κόβουμε το σημείο που έπεσε και το καίμε. Τη στάχτη τη ρίχνουμε σε ποτάμι, στη θάλασσα, σε χωνευτήρι Ι. Ναού η και σε μέρος που δεν πατιέται.
Σε περιστατικά που έχουν συμβεί στο παρελθόν έχουμε δει ιερείς να εφαρμόζουν τα προαναφερόμενα, κλαίγοντας και ζητώντας συχώρεση από το Χριστό για την πτώση της Θείας Κοινωνίας.
Χαρακτηριστικό επίσης είναι το σχετικό περιστατικό συνέβη και το 1942 στα Ιωάννινα. Ο ιεροκήρυκας π. Βενέδικτος Πετράκης (†1961), μετά τη θεία λειτουργία στο εκκλησάκι του Κάστρου, πήγε στο εκεί νοσοκομείο, όπου στεγαζόταν και το φθισιατρείο, για να κοινωνήσει τους αρρώστους.
Ένας βαριά φυματικός, μόλις μετέλαβε, έκανε αιμόπτυση πάνω στο σεντόνι. Αμέσως ο π. Βενέδικτος την πήρε με την αγία λαβίδα, την έφαγε και είπε να κάψουν το σεντόνι.
Οι γιατροί το είδαν και τρόμαξαν. «Τι κάνει αυτός ο τρελός»; φώναξαν.
«Σε λίγο θα τον δείτε με καλπάζουσα φυματίωση»!
Μα ούτε σε λίγο ούτε σε πολύ τον είδαν με καλπάζουσα. Η χάρη του μυστηρίου δεν επέτρεψε να πάθει τίποτα.
Πηγή: Βασιλοπούλου Χαραλάμπους αρχιμ., Θαύματα που είδαν τα μάτια μου, εκδ. «Ορθοδόξου Τύπου». Αθήνα χ.χ. Από το βιβλίο « Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία» εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου. σελ 150
