Δυσαναπλήρωτο κενό στην Εύβοια: Εκοιμήθη η πνευματική μητέρα των Ροβιών, Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη
Επιμέλεια: ΙΕΡΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ
Βαθιά πνευματική συγκίνηση και θλίψη διακατέχει την τοπική Εκκλησία της Ευβοίας, αλλά και το πλήθος των πιστών που προσέτρεχαν για πνευματικό ανεφοδιασμό στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στις Ροβιές, μετά την είδηση της κοιμήσεως της Καθηγουμένης, Γερόντισσας Χρυσοβαλάντης.
Η μακαριστή Γερόντισσα παρέδωσε την αγία της ψυχή στον Κύριο έπειτα από μία μακρά και ιδιαίτερα επίπονη δοκιμασία της υγείας της. Την ασθένειά της την υπέμεινε με παραδειγματική ανεξικακία, ακλόνητη πίστη στον Θεό και αδιάλειπτη προσευχή, μετατρέποντας τον σωματικό πόνο σε πνευματικό στάδιο άσκησης.
Από τον Πειραιά και τη Μάνη στην Αγγελική Πολιτεία
Έλκουσα την καταγωγή της από τον Πειραιά και φέρουσα τη λεβεντιά και την ευσέβεια των μανιάτικων ριζών της, η Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη αφιέρωσε ολοκληρωτικά τη ζωή της από νεαρή ηλικία στον Χριστό. Όσοι είχαν την ευλογία να τη συναναστραφούν κάνουν λόγο για μία προσωπικότητα με γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα, αρχοντική πνευματική γλυκύτητα και διάκριση. Παράλληλα, διακρινόταν για την ιερή διακριτική της αυστηρότητα σε ζητήματα που αφορούσαν την περιφρούρηση της Ορθόδοξου παραδόσεως.
«Ο λόγος της ήταν πάντα ευθύς, διδακτικός και, όταν χρειαζόταν, ελεγκτικός — πάντα όμως με στοργή και μοναδικό σκοπό την ειλικρινή μετάνοια και την επιστροφή του ανθρώπου στην αγκαλιά του Θεού.»
Έργα Πίστεως και Πνευματική Παρακαταθήκη
Η καθημερινή της βιοτή ήταν ένας συνεχής αγώνας: θερμή προσευχή, μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας, αυστηρή άσκηση, θερμή φιλοξενία των προσκυνητών και, κυρίως, αθόρυβες και αφανείς ελεημοσύνες προς ανακουφισμό των πασχόντων αδελφών.
Στους λόγους της προς τη μοναστική αδελφότητα αλλά και στους αμέτρητους προσκυνητές, η μακαριστή Γερόντισσα υπογράμμιζε πάντοτε πως ο διακαής πόθος του Παραδείσου αποτελεί τη μόνη αληθινή προσδοκία της ανθρώπινης ύπαρξης. Δίδασκε με στεντόρεια φωνή ότι τα γήινα αγαθά και οι εφήμερες απολαύσεις αδυνατούν να χορτάσουν την καρδιά του ανθρώπου, η οποία πλάστηκε από τον Δημιουργό για να ζει στην αιωνιότητα.
Ακόμη και στις ύστατες στιγμές της νοσηλείας της, με την αναπνοή της να δυσκολεύει, η μόνη της επιθυμία ήταν η συνάντηση με τον Νυμφίο Χριστό. Η εκδημία της αφήνει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της και δυσαναπλήρωτο κενό στο Ιερό Ησυχαστήριο, αφήνει όμως παρακαταθήκη έναν φωτεινό φάρο πίστεως, υπομονής και ανιδιοτελούς προσφοράς.
