Αυτές οι μέρες έχουν κάτι που δεν εξηγείται εύκολα…
Είναι αλλιώτικες αυτές οι μέρες.
Έχουν μια γλυκιά σιωπή, μια ηρεμία που δύσκολα την εξηγείς με λόγια. Δεν είναι λύπη· είναι μια βαθιά, γαλήνια συγκίνηση που σε γεμίζει ελπίδα.
Κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις τους ναούς μας φωτισμένους, γεμάτους ανθρώπους.
Πρόσωπα κουρασμένα από την καθημερινότητα, αλλά με μάτια που αναζητούν κάτι πιο βαθύ, πιο αληθινό.
Τι είναι άραγε αυτό που μας τραβάει εκεί;
Το Μέγα Απόδειπνο – εκεί όπου μέσα στη σιωπή της νύχτας αντηχεί το «Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού…», και η καρδιά νιώθει πως δεν είναι μόνη στον αγώνα της.
Οι Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες – το απαλό φως των κεριών, η κατανυκτική ψαλμωδία, (iera-monopatia.gr) το «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου…» που υψώνεται σαν θυμίαμα μαζί με τις προσευχές όλων.
Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας – το «Χαίρε» που επαναλαμβάνεται από όλους, κάθε Παρασκευή, σαν να μιλά ολόκληρος ο λαός του Θεού στη Μητέρα Του.
Οι Αγρυπνίες και η Εξομολόγηση – άνθρωποι που περιμένουν σιωπηλά, με ταπείνωση, για να αφήσουν πίσω τους βάρη, λάθη και πληγές. Για να ξαναρχίσουν.
Και είναι όμορφο αυτό το θέαμα.
Ο άνθρωπος που σταματά για λίγο τον θόρυβο της ζωής, στέκεται μπροστά σε ένα κερί και υψώνει την καρδιά του στον Θεό.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό αυτών των ημερών:
Μια πρόσκληση να επιστρέψουμε στο φως, στην ελπίδα, στην ειρήνη της ψυχής.
Μια μικρή, σιωπηλή πορεία προς την αληθινή Άνοιξη.
