Σήμερα ήρθε ένας κύριος που μόλις μπήκε μέσα στο Μοναστήρι, είπα:
«Αύτός ο άνθρωπος κάτι καλό έχει μέσα στην ψυχή του».
Δεν ξέρω, μια άλλοίωσι ήρθε μέσα στην ψυχή μου. Είχε ένα προσωπάκι που έλαμπε. Πριν έρθη στο αρχονταρίκι, μιλούσα με λαικούς για την προσευχή, τι δύναμι έχει η προσευχή και τι σοβαρό είναι όταν ο άνθρωπος προσέχη στο θέμα της ψυχής.
Όχι προσευχή να τελειώσουμε μόνο τα κομποσχοίνια μας -και αυτό βέβαια το δέχεται- άλλα να νοιώσουμε τον Δεσπότη μας Χριστό, να Τον νοιώσουμε στην καρδιά μας, αύτή είναι πραγματική προσευχή.
Καθώς λοιπόν συζητούσαμε τι είναι η προσευχή, ο άνθρωπος αύτός άκούγοντας προσευχή, μέσα του αλλοιώθηκε. Το πρόσωπό του έλαμψε περισσότερο- είδα σαν μία ακτίνα στο πρόσωπό του, και μου είπε:
«Γερόντισσα, μπορώ να σας μιλήσω;». «Ευχαρίστως, να μου μιλήσετε», είπα. «Έγώ ήμουν δέκα χρόνων παιδάκι- η μητέρα μου ήταν εύσεβεστάτη, πολύ άγια γυναίκα, τέτοια άκρίβεια που είχε στη ζωή της, σαν να ήταν μία κατά κόσμον μοναχή.
Και αν δεν ζούσε στο Μοναστήρι, πολιτευόταν σαν να ήταν μοναχή- τόσο ευλάβεια είχε. Και μου λέει μια μέρα: “Παιδάκι μου, να πάμε στον Εσπερινό, να πάμε στην εκκλησία να άνάψουμε ένα κεράκι;”.
“Να πάμε, μαννούλα”. Αφού φθάσαμε, μόλις μπήκαμε στην έκκλησία, σαν να με τράβηξε μία δύναμι στο παγκάρι. Και βλέπω μία πανύψηλη μοναχή με κάλυμμα που είχε ένα κόκκινο σταυρό. Έγώ Την κοίταζα, αύτή με κοίταζε- η μητέρα πήγε να προσκυνήση τις εικόνες.
Κάτι άνεξήγητο με τραβούσε να Την κοιτάζω όλο και περισσότερο. Αμα το σκεφτώ σαλεύεται ο νους μου. Τέτοια ομορφιά, τέτοια ώραία μορφή, τέτοιο κάλλος, άστραφτε το πρόσωπό Της- κι έγώ Την κοίταζα και Αύτή με κοίταζε και μου χαμογελούσε και έγώ Την κοίταζα, Την κοίταζα και δεν Την χόρταινα.
Ελαμπε το πρόσωπό Της! Κι αύτή η άκτινοβολία που έλαμπι στο πρόσωπό Της ήρθε στην καρδιά μου. “Μαμά, μαμά, μαμά!”, φώναξα εκείνη την ώρα. “Τι είναι παιδάκι μου, τι έπαθες;”.
“Μία γυναίκα που μοιάζει με την Παναγία κάθεται εδώ στο παγκάρι”. Και με ρωτάει: «Που είναι, παιδί μου; Που είναι, παιδάκι μου;”, δεν την έβλεπε η μητέρα μου. “Να καλέ μαμά, εδώ στο παγκάρι, δεν Την βλέπεις; Κοίταξε τι άνάστημα, τι όμορφη που είναι, πολύ ωραία, λάμπει, μαμά, λάμπει!”.
Η γυναίκα αύτή, μόλις φώναξα, βάδισε σιγά-σιγά, άνοιξε την Ωραία Πύλη και μπήκε μέσα στο Ιερό. Αυτό δεν μπορώ να το ξεχάσω, όπου πάω κι όπου σταθώ, αύτό το πρόσωπο βλέπω μπροστά μου.
Κι άπό τότε άρχισα να κάνω την Παράκλησι της Παναγίας. Πολύ την αγαπώ. Τέτοια αγάπη που έχω στην Παναγία, Γερόντισσα, μα δεν λέγεται».
«’Ε, είπα, αφού Την αγαπάς να εύχεσαι και για μένα». «Πολύ Την άγαπάω. Αλήθεια, δεν μπορώ να σας το περιγράφω». Και του είπα: «Αφού τόσο Την άγαπάς άντί για μία φορά, τρεις φορές την ήμέρα να Της κάνης Παράκλησι».
«Ναί; με ρώτησε, μπορώ;». «Πως δεν μπορείς, του απάντησα, τρεις φορές την ήμέρα Παράκλησι να κάνης». Τι μεγαλείο, τι πίστι που έχουμε!
Σκεφτείτε, αφού και τώρα που είναι μεγάλος άνθρωπος, Την βλέπει μπροστά του, μετά άπό τόσα χρόνια! Δεν μπορεί να του φύγη αύτή η μορφή! Και λέω, για κοίταξε τι κάνει ο Θεός.
Τι εμφυτεύτηκε στην ψυχή αυτού του άνθρώπου άπό την παιδική του ήλικία. Κι όταν τα διηγείτο άστραφτε το πρόσωπό του, κι έβλεπες το θειο χορτασμό στην καρδιά του.
Έμεινα άναλογιζομένη τι μπορεί να συναντήση κανείς σ’ ένα κοσμικό άνθρωπο! Τα ματάκια του μέσα δάκρυζαν αφού μου ήρθε μέσα στην ψυχή μου ένα άλλο πράγμα- τόσο πολύ άντανάκλασε η Χάρις της Παναγίας μέσα στην ψυχή μου.
Τόση ευλάβεια αίσθάνθηκα, τόσο πολύ αλλοιώθηκα, που, κατά κάποιον τρόπο, η ψυχή μου ήθελε να τον άγκαλιάση. Και ήθελα να καταλήξω, τι ωραίο πράγμα η Κυρία Θεοτόκος να παρουσιάζεται σε ώρισμένους άνθρώπους, για να μας δείξη τα μεγαλεία που έχει ετοιμάσει ο Θεός στον ούρανό και την άγάπη που έχει προς έμάς! Τι σπουδαίο, πολύ σπουδαίο!
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ
