Όταν η Θεία Λειτουργία έγινε ορατή
Επιμέλεια: ΙΕΡΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ
Μέσα στη σιωπή και τη μυσταγωγία των ιερών ημερών των Χριστουγέννων, η Εκκλησία μας αποκαλύπτει βαθύτερες πνευματικές πραγματικότητες που ξεπερνούν τα όρια του χρόνου και του χώρου.
Το Σαρανταλείτουργο, αυτή η συνεχής προσφορά της Θείας Λειτουργίας, δεν αποτελεί απλώς μια ευλαβική συνήθεια, αλλά μια ζωντανή γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στην επίγεια και την ουράνια Εκκλησία.
Η μαρτυρία που ακολουθεί φωτίζει με συγκλονιστικό τρόπο τη δύναμη της προσευχής και της μνημόνευσης, αποκαλύπτοντας πώς οι ψυχές από την Αιωνιότητα ανταποκρίνονται στη θυσιαστική αγάπη της Εκκλησίας και ευχαριστούν για το ανεκτίμητο δώρο της Θείας Λειτουργίας.
Αναλυτικά:
Είχα πεί σε έναν συγκεκριμένο ιερέα, που υπηρετεί σε μία κοινότητα με λίγους κατοίκους, να αρχίσει να κάνει το Σαρανταλείτουργο των Χριστουγέννων.
Και ο καλός ιερέας μου λέει:
– Μα, Πανιερώτατε, το χωριό μας έχει λίγους κατοίκους, εμείς δεν έχουμε και ψάλτες τακτικούς, πως θα κάνω Σαρανταλείτουργο;
– Βάλε μία γυναίκα, του λέω, να σου λέει ένα Κύριε ελέησον, το Αμήν και το Παράσχου Κύριε.
Ξεκίνησε ο ιερέας αυτός, όντως, Σαρανταλείτουργα πριν από 4 χρόνια.
Την τρίτη χρονιά, περίοδο των Χριστουγέννων, έρχεται συγκινημένος και μου λέει:
– Σε ευχαριστώ, που με έβαλες να κάνω Σαρανταλείτουργα, διότι έγινες η αφορμή η Θεία Λειτουργία για μένα να είναι όχι απλώς ακουστική (βρήκε και ψάλτες), όχι μόνο να διαβάζουμε ευχές (να είναι ανάγνωσμα), αλλά έγινε και ορατή… την είδα με τα μάτια μου!
– Κύριε ελέησον, του λέω. Τι είδες;
Και μου λέει:
–Το πρωί μνημόνευσα 2.000 ονόματα στην Πρόθεση και ξεκίνησα τη θεία Λειτουργία. Την ώρα κατά την οποία είπα Εξαιρέτως της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, και άρχισε ο ψάλτης να ψάλλει έξω το Άξιόν εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, άρχισε το ιερό, που ξέρεις ότι είναι πολύ μικρό, να ανοίγει, μέχρι που έγινε μία τεράστια κερκίδα!
Πάνω σ’ αυτή είδα όρθιους όλους εκείνους που είχα μνημονεύσει στην Πρόθεση. (iera-monopatia.gr) Ηταν και άνθρωποι τους οποίους εγώ έθαψα τα τελευταία χρόνια, αλλά και άνθρωποι από άλλα χωριά, τους οποίους γνώριζα κι έχω στα δίπτυχά μου. Μάλιστα έβλεπα και την διάθεση του καθενός. Άλλο τον έβλεπα φωτεινό, άλλο θλιμμένο, άλλο μαυριδερό, άλλο γκρίζο…
Ήταν και ο τάδε, που πέθανε από καρκίνο νεότατος πριν από λίγα χρόνια, και αυτός έλαμπε τόσο πολύ, που διέχεε φως και στους διπλανούς του!
Απευθυνόμενος σε όλους αυτούς, τους οποίους έβλεπα, τους είπα χαμηλοφώνως για να μην ακούση έξω ο ψάλτης:
-Τι θέλετε;
Και έγειραν όλοι με μία ελαφρά κλίση και μου είπαν:
– Σε ευχαριστούμε, πάτερ! και έφυγαν.
